به گزارش خبرگزاری مدیر و به نقل از اقتصاد آنلاین، تغییر شکل زنجیره های تامین در جهان هزینه زیادی دارد. در دنیای نوظهور، دولتها امیدوارند که یارانهها بتواند مسیر ثابتی را در زنجیرههای تامین تضمین کند. در شرایط ایده آل، ترویج تولید میتواند به نوآوری و رشد بیفزاید. در صنایعی مانند هواپیماسازی، هزینههای هنگفت ورود و تقاضای آینده نامشخص میتواند حمایت از شرکت های جدید را توجیه کند اما طرحهای امروزی احتمالاً یا شکست میخورند یا هزینههای بیهودهای دارند.سیاستمداران همیشه شیفته تولید بودهاند، اما این تمایل به ندرت به اندازه امروز مشتاقانه بوده است. کشورهای غربی یارانههای عظیمی را به تولیدکنندگان، به ویژه سازندگان تراشه و کسانی که پشت فناوریهای سبز، مانند باتریها هستند، میدهند. آنها میگویند که با تغییرات اقلیمی مبارزه میکنند، امنیت ملی را تقویت می کنند و چهار دهه جهانی شدن را اصلاح میکنند که طی آن کارگرانی که آسیب دیده اند رشد کنند.
در دنیای نوظهور، دولتها امیدوارند که یارانهها بتواند یک مسیر ثابت را در زنجیرههای تامین تضمین کنند، زیرا غربیهای نگران، تولید را از چین خارج میکنند. مبالغی که خرج میشود بسیار زیاد و در حال رشد است. از زمان امضای آنها در قانون، هزینه تخمینی ده ساله یارانههای سبز آمریکا حداقل دو سوم افزایش یافته است و احتمالاً از یک تریلیون دلار خواهد گذشت. دولت بایدن نیز واجد شرایط بودن یارانههای تولید تراشه را توسعه داده است. آلمان در ماه ژوئن کمکهای خود به اینتل برای ساخت کارخانه تراشه را از ۶.۸ میلیارد یورو (۷.۶میلیارد دلار) به ۹.۹ میلیارد یورو افزایش داد. دولت مرکزی هند به یک کارخانه میکرون در گجرات برای «مونتاژ و آزمایش» تراشه ها یارانه میدهد و مبلغی معادل یک چهارم بودجه سالانه خود را برای آموزش عالی هزینه میکند. در نهایت، حزب کارگر مخالف بریتانیا میخواهد ۲۸ میلیارد پوند (۳۶میلیارد دلار) در سال صرف کمکهای سبز کند که با معیار سهم از تولید ناخالص داخلی، تقریباً ده برابر بیشتر از آمریکا خواهد بود.
مسابقه تسلیحاتی صنعتی در راه است. آمریکا از آن استقبال میکند و میگوید جهان به فناوریهای سبز و عرضه متنوع تراشهها نیاز دارد. این درست است که اقیانوسی از پول عمومی ناگزیر است که انتقال سبز را تسریع کند و زنجیره تامین را به شیوههایی تغییر دهد که امنیت دموکراسیها را افزایش دهد. متأسفانه، سودهای اقتصادی همراه که وعده داده می شود یک توهم است. همانطور که در این هفته گزارش میدهیم، دولتهایی که یارانه میدهند و از تولید حمایت میکنند، بیشتر به اقتصادشان آسیب میرسانند تا اینکه به آنها کمک کنند.

مطالب مرتبط
نقش ایران در بریکس: چشمانداز استراتژیک و سیاستهای پیش رو
تحلیل ژئواکونومیتیک بندر مکران و راهبرد مقابله با محاصره اقتصادی منطقهای
جنگ کریدورها: تحلیل جامع، آسیبشناسی و راهکارهای راهبردی